W piątek, 03.10.2025 roku, dzięki uprzejmości Muzeum Zamek Opalińskich w Sierakowie nasi uczniowie klas siódmych i ósmych wzięli udział w rozgrywkach RPG osadzonych w realiach XVIII wieku. Odbywało się to w ramach projektu „Królewskie sekrety. W 300 rocznicę ślubu Marii Leszczyńskiej i Ludwika XV”. Uczestnicy w trakcie gry przenieśli się do XVIII-wiecznego dworku, gdzie musieli rozwiązać zagadkę kryminalną. Rozgrywki odbywały się w Sali GOK.
Zdjęcia Muzeum Zamek Opalińskich w Sierakowie
Z radością informujemy, że w Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego, czyli 10 października 2025 r., w naszej szkole odbędzie się wyjątkowe wydarzenie – Dzień Profilaktyki. To ważne i inspirujące wydarzenie zostało współfinansowane przez Gminną Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Radę Rodziców naszej szkoły.
W programie przewidzieliśmy wiele ciekawych i angażujących atrakcji m.in.:
Zachęcamy wszystkich uczniów do aktywnego udziału!
To będzie dzień pełen ciekawych aktywności i ważnych rozmów. Razem zadbajmy o zdrowie – nie tylko fizyczne, ale i psychiczne.
Do zobaczenia 10 października!
W piątek, 3 października, uczniowie klasy 6b świętowali Dzień Chłopaka w wyjątkowy sposób. Z tej okazji odbyło się spotkanie klasowe, podczas którego nie zabrakło dobrej zabawy, śmiechu i wspólnego spędzania czasu.
Na początku przygotowano poczęstunek, a następnie uczniowie wzięli udział w quizie wiedzy ogólnej i piłkarskiej, który wzbudził wiele emocji i zdrowej rywalizacji. Po quizie przyszedł czas na gry planszowe, które zintegrowały całą klasę i pozwoliły na chwilę relaksu.
Na zakończenie wszyscy wyszli na boisko szkolne, gdzie odbyły się różne zabawy ruchowe i sportowe. Pogoda dopisała, a dobry humor nie opuszczał uczestników do samego końca.
To był miło spędzony dzień, pełen uśmiechów i wspólnych chwil, które na długo pozostaną w pamięci uczniów klasy 6b.
Aby utrwalić to wydarzenie wykorzystano sprzęt zakupiony
w ramach programu rządowego "Laboratoria Przyszłości”.
Klasowy konkurs w 5a
Konkurs w szkole nie jest wydarzeniem nadzwyczajnym, przeciwnie: nauce współpracy często towarzyszy duch rywalizacji. A jednak: konkurs znajomości opowiadań o Mikołajku był dość niezwykły. Na pomysł zaplanowania i przeprowadzenia rozgrywek wpadli uczniowie, oni przygotowali ogłoszenia, regulamin, zadania konkursowe, powołali jury i znaleźli fundatorów nagród.
Było wesoło i emocjonująco. Na zdjęciu zwycięzcy - z pomysłodawcami i organizatorami konkursu.
W kategorii żeńskiej
I miejsce – Małgosia Szukała
II miejsce – Karina Roszak
III miejsce – Lilka Tomala
W kategorii męskiej:
I miejsce – Kuba Jasik
II miejsce – Stanisław Góźdź
III miejsce – Radek Hellak
Bardzo dziękujemy wszystkim, którzy sprawili, że I Klasowy konkurs mógł się odbyć. Jesteśmy wdzięczni GOK w Chrzypsku Wielkim za zaproszenie zwyciężczyni z osobą towarzyszącą na wybrany seans do „Kina za Rogiem”.
J. Fabianowska z wychowankami
Dzień Chłopaka w naszej szkole 🎉
30 września w naszej szkole w Chrzypsku Wielkim odbyły się wyjątkowe obchody Dnia Chłopaka. Z tej okazji dziewczyny postanowiły przygotować niespodziankę – przebrały się za chłopaków!
Korytarze i sale lekcyjne wypełniła atmosfera dobrej zabawy, a w szkole na jeden dzień zapanował prawdziwie męski świat. Uczennice wcieliły się w różne męskie role, co wywołało mnóstwo śmiechu i uśmiechów na twarzach wszystkich obecnych.
Dzień Chłopaka w naszej szkole to nie tylko świetna okazja do wspólnej zabawy, ale także do integracji i budowania jeszcze lepszej atmosfery wśród uczniów.
Wszystkim chłopakom składamy najlepsze życzenia – dużo radości, spełnienia marzeń i samych sukcesów!
Aby utrwalić to wydarzenie wykorzystano sprzęt zakupiony
w ramach programu rządowego "Laboratoria Przyszłości”.
Dnia 24 września odbył się wyjazd uczniów klas 1a i 1b do Pniew, gdzie dzieci miały okazję obejrzeć przedstawienie teatralne pt.: „Jaś i Małgosia”. Celem wyjazdu była integracja uczniów klas pierwszych, rozwijanie zainteresowań kulturalnych oraz uwrażliwienie na sztukę teatralną. Spektakl spotkał się z dużym zainteresowaniem dzieci, a sama wycieczka przebiegła w miłej i bezpiecznej atmosferze. Uczniowie wrócili zadowoleni i pełni wrażeń.
Dnia 22 września 2025 r. w naszej szkole odbyła się wizyta funkcjonariuszy policji. Policjanci przeprowadzili pogadankę na temat bezpieczeństwa na drodze. Uczniowie dowiedzieli się, jak prawidłowo poruszać się po chodniku i przechodzić przez jezdnię, a także jak reagować w sytuacjach zagrożenia. Spotkanie było bardzo interesujące i pouczające, a uczniowie zadawali wiele pytań i chętnie brali udział w dyskusji.
Aby utrwalić to wydarzenie wykorzystano sprzęt zakupiony
w ramach programu rządowego "Laboratoria Przyszłości”.
Dnia 17.09.2025r odbył się apel z okazji 86 rocznicy napaści ZSRR na Polskę. Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich bez wypowiedzenia wojny wkroczył na terytorium Polski — to realizacja ukrytego protokołu paktu Ribbentrop-Mołotow z 23 sierpnia 1939 roku. Atak od wschodu uderzył w już zaangażowaną walką z Niemcami Rzeczpospolitą. Na apelu zabrała głos pani Irena Wandurska-Mokra przedstawicielka Związku Sybiraków opowiadając o losach Polaków podczas ataku.
Apel przygotował p. Paweł Kęsy.
Aby utrwalić to wydarzenie wykorzystano sprzęt zakupiony
w ramach programu rządowego "Laboratoria Przyszłości”.
Aby przybliżyć uczniom klas piątych umiejętność szacowania, zorganizowano lekcję matematyki w sklepie Dino. Zadaniem uczniów było zakupienie trzech produktów tak, aby ich łączny koszt nie przekroczył 10 zł. Wyzwaniem było obliczenie, komu została najmniejsza reszta. Zajęcia pozwoliły uczniom połączyć teorię z praktyką i przekonać się, że matematyka przydaje się w codziennym życiu.
Aby utrwalić to wydarzenie wykorzystano sprzęt zakupiony
w ramach programu rządowego "Laboratoria Przyszłości”.
Dnia 9 września 2025 r. (we wtorek), o godz. 17.00 , w hali sportowej SP, odbędzie się zebranie ogólne rodziców dzieci i młodzieży z klas 1-8.
Po spotkaniu ogólnym odbędą się spotkania w salach z wychowawcą klasy wg harmonogramu:
·Klasa 1 a – p. Dorota Szacik, sala nr 7
·Klasa 1b – p. Anna Czekalska, sala nr 5
·Klasa 2 a – p. Beata Stefańska, sala nr 1 w ,,małej szkole”
·Klasa 2 b – p. Beata Gogołek, sala nr 3 w ,,małej szkole”
·Klasa 3 a – p. Katarzyna Dobrychłop, sala nr 16
·Klasa 3 b – p. Gabriela Cebernik , sala nr 4
·Klasa 4 a – p. Jacek Gogołek, sala nr 12
·Klasa 4 b – p. Marcin Kasprzak, sala nr 10
·Klasa 5 a – p. Joanna Fabianowska, sala nr 4
·Klasa 5 b – p. Małgorzata Karge, sala nr 13
·Klasa 6 a – p. Agnieszka Szymańska , sala nr 15
·Klasa 6 b – p. Katarzyna Mikołajczak, sala nr 11
·Klasa 7 a – p. Agnieszka Stołowska , sala nr 14
·Klasa 8a – p. Paweł Pawlicki, sala nr 6
·Klasa 8 b – p. Michał Dziubiński, sala nr 9
ZAPRASZAMY!
Uroczystości związane z inauguracją nowego roku szklonego rozpoczęły się mszą św. w kościele parafialnym. Po mszy uczniowie, rodzice, nauczyciele oraz goście przeszli pod pomnik poległych w walce o wolność Ojczyzny, gdzie odbył się apel poświęcony 86. rocznicy wybuchu II wojny światowej. Następnie cała społeczność udała się na halę sportową, gdzie w trakcie apelu zostali przywitani pierwszoklasiści oraz pozostali uczniowie. Dyrektor szkoły Pani Katharina Andrzejak przedstawiła także nowych nauczycieli. Po apelu uczniowie spotkali się w klasach ze swoimi wychowawcami.
Apele zostały przygotowane pod opieką Pana Pawła Pawlickiego
Aby utrwalić to wydarzenie wykorzystano sprzęt zakupiony
w ramach programu rządowego "Laboratoria Przyszłości”.
„Droga nie zaczyna się w szkolei nie kończy na świadectwie.Droga zaczyna się w domu,w rozmowie,w pierwszym spojrzeniu,i trwa tak długo,jak długo idziemy nią RAZEM.”
Szanowni Państwo,Nauczyciele, Dyrektorzy, Rodzice, Pracownicy Przedszkoli, Szkół i Placówek,Drogie Uczennice i Drodzy Uczniowie,
rozpoczynamy właśnie kolejny rok szkolny. To zawsze chwila wyjątkowa, pełna napięcia, oczekiwania i wielu emocji, trochę jak otwarcie nowej księgi, której pierwsze stronice pachną świeżością prosto z drukarni i czystością papieru. Rozpoczęcie każdego roku szkolnego to początek historii, która dopiero się pisze i nigdy nie wiadomo, jakie zwroty akcji, jakie spotkania i jakie odkrycia znajdą się na jej kolejnych kartach. Stajemy dziś na początku drogi, którą po raz kolejny wyruszamy razem: uczniowie, rodzice, nauczyciele, pracownicy i wszyscy, którzy w ciszy troszczą się o to, by ta wielka wspólnota mogła bezpiecznie wzrastać. To moment, w którym jesteśmy razem na starcie, z odrobiną tremy, z niepokojem i z ogromną nadzieją, że wspólna podróż poprowadzi nas ku temu co nieznane, ale co dobre i wartościowe.
Rok temu mówiłem, że edukacja to budowanie mostów – ich tworzenie i utrzymanie. Dziś chcę Wam powiedzieć: edukacja to droga i nie ma nic gorszego niż wędrować tą drogą samotnie. Każdy z nas – uczeń, rodzic, nauczyciel, dyrektor, pracownik – niesie w sobie coś ważnego, co może wnieść w tę wspólną podróż. Nie możemy iść obok siebie, jakbyśmy nie mieli ze sobą nic wspólnego, tak jakbyśmy byli zupełnie obcy i znaleźli się w jednym miejscu i czasie przez zupełny przypadek. Nie możemy iść naprzeciwko siebie, jakbyśmy byli przeciwnikami, nie możemy się wzajemnie zwalczać. Musimy iść razem, ramię w ramię, bo tylko wtedy ta droga ma sens. Musimy ze sobą rozmawiać, zacząć się wzajemnie słuchać, bo wtedy jest szansa, że nie tylko zostaniemy wysłuchani, ale też usłyszani i że ktoś nas zrozumie.
Podczas tej drogi każde dziecko niesie swój najpiękniejszy dar: ciekawość i świeże spojrzenie na świat, nadzieję, wiarę w to, że świat (i ludzie, którzy ten świat tworzą) jest dobry. Rodzice niosą miłość, troskę i odpowiedzialność – ten trudny, ale najcenniejszy dar, którego nikt nie potrafi zastąpić. Nauczyciele wnoszą wiedzę, doświadczenie i pasję, dzięki której świat otwiera się, a horyzont staje się szerszy. Ci, którzy każdego dnia dbają o szkołę, przedszkole czy placówkę od środka – o jej porządek, bezpieczeństwo i sprawne funkcjonowanie – swoją codzienną pracą tworzą przestrzeń, w której możliwe jest wszystko: odkrycie, przyjaźń, rozwój i spełnienie marzeń. W tej podróży nie ma lepszych i gorszych, szybszych i wolniejszych. Nie ma pierwszych, drugich i ostatnich. Jest jedna wspólnota, jedna droga, jeden kierunek, jeden cel i jedna meta, którą powinniśmy przekroczyć razem.
Wiem, że ta droga nie będzie zawsze prosta i łatwa. Czekają nas dni pełne radości, odkryć i sukcesów, ale też chwile zwątpienia, zmęczenia i zniechęcenia, złości i frustracji. Czasem przyjdzie zakręt, który wzbudzi niepewność. Czasem górka, która sprawi, że zabraknie tchu, pod którą trzeba będzie podejść więcej niż raz. Tyle tylko, że właśnie wtedy najważniejsze jest, by nikt nie został sam, żeby obok znalazł się ktoś, kto poda rękę, zatrzyma się, poczeka i doda odwagi. Prawdziwa wspólnota sprawdza się nie wtedy, gdy jest łatwo, ale wtedy gdy trzeba komuś podać rękę.
Szanowni Państwo,żyjemy w czasach, w których bardzo łatwo dzielić, a niezwykle trudno łączyć; w których szybciej oceniamy niż słuchamy; częściej się kłócimy niż godzimy; w których częściej mówimy o różnicach niż o tym, co nas jednoczy. Z tych wszystkich powodów szkoła czy przedszkole dziś nie może być miejscem podziałów. Szkoła i przedszkole muszą być przestrzenią spotkania. To tu powinniśmy uczyć się, jak być człowiekiem obok drugiego człowieka. Jak słuchać, jak rozumieć, jak współpracować i jak okazywać szacunek. Dziś bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy wspólnoty i tylko razem jesteśmy w stanie ją zbudować.
A przecież dzieci patrzą na nas bardzo uważnie każdego dnia. Często dostrzegają więcej, niż nam się wydaje. Uczą się nie tyle z tego, co im mówimy, ile z tego, jak traktujemy siebie nawzajem, jak się do siebie odnosimy, my – dorośli.
Jeśli dziecko widzi dorosłych, którzy się spierają i traktują siebie jak przeciwników, to jak ma uwierzyć w moc współpracy? Jeśli słyszy wokół kłótnie i wzajemne oskarżenia, to jak ma nauczyć się dialogu? Naszym obowiązkiem, obowiązkiem dorosłych wobec dzieci, jest pokazać im, że droga może być wspólna, że można iść razem, szanując siebie nawzajem i że można różnić się poglądami, a mimo to iść w tym samym kierunku patrząc ku temu, co najważniejsze – dzieciom, które nam powierzono i ich przyszłości.
Szanowni Państwo,niech ten nowy rok szkolny będzie nie tylko czasem nauki, ale także czasem budowania więzi. Niech szkoła i przedszkole staną się miejscem, w którym dzieci czują się bezpieczne, wysłuchane i ważne. Niech będą miejscem, w którym nauczyciele mogą rozwijać swoje talenty i dzielić się pasją. Niech będą jak stół, przy którym rodzice zasiadają obok siebie, by dzielić się troską, a nie jak arena, na której trzeba udowadniać swoje racje. Niech będą drogą, na której każdy krok nauczyciela spotyka się ze wsparciem, a nie ścianą, która zatrzymuje jego wysiłek.
Droga, którą dziś rozpoczynamy jest wymagająca. Jeśli będziemy nią iść razem, nie zabraknie nam sił. Wspólnota bowiem daje bezpieczeństwo, nadzieję i odwagę, bo kiedy jesteśmy razem, nawet najtrudniejsze przeszkody stają się łatwiejsze do pokonania.
I pamiętajmy, że przyszłość każdego dziecka, niezależnie od jego wieku, zaczyna się od dorosłych, którzy potrafią być razem.
Bądźmy razem, mimo różnic, dla dobra naszych dzieci.
Wielkopolski Kurator Oświatydr Igor Marek Bykowski
Serdecznie zapraszamy na uroczystość rozpoczęcia roku szkolnego 2025/2026 , która odbędzie się 1 września 2025 roku, według poniższego planu:
Uczniowie przychodzą w strojach galowych.
Zapraszamy!
Uprzejmie informujemy, że w dniach 1–14 sierpnia 2025 r. sekretariat szkoły będzie nieczynny.
W pozostałe dni obsługa interesantów od 8:00-13:00.
Za utrudnienia przepraszamy.
List Wielkopolskiego Kuratora Oświaty dra Igora Bykowskiego z okazji ogłoszenia wyników egzaminów
„Nie wszystko, co się liczy, da się policzyć.
I nie wszystko, co da się policzyć, naprawdę się liczy.”
Albert Einstein
Szanowni Państwo,
Drodzy Uczniowie, Nauczyciele, Rodzice i Dyrektorzy,
czas egzaminów i czas ogłoszenia wyników to momenty, które wstrzymują oddech.
Tyle przygotowań, tyle godzin spędzonych nad książkami , tyle prób i nadziei, a potem nagle wszystko zostaje sprowadzone do jednej liczby. Wynik. Suche, zimne cyfry, które mają opowiedzieć całą historię o wysiłku, wiedzy, a czasem nawet o Was samych.
Ale czy naprawdę mogą?
Egzaminy są ważne, nawet bardzo ważne. To prawda. Pokazują, czego się nauczyliśmy, pomagają przejść do następnych etapów , otwierają kolejne drzwi, są obiektywnym sposobem sprawdzania wiedzy i są potrzebne. Tyle tylko, że nigdy nie powiedzą wszystkiego,
bo nie są w stanie zmierzyć, kim naprawdę jesteśmy. Nie potrafią opisać całej opowieści o człowieku.
Nadszedł ten dzień. Wyniki. Kolumny, procenty, średnie i tabele , które próbują nas uporządkować i przypisać miejsce. Już można porównywać: kto wyżej, kto niżej, kto osiągnął próg, kto został pod nim, a kto jest nad nim. Już można tworzyć rankingi i zestawienia.
Tak działa świat liczb: szybko dzieli, ustawia w kolejności i przypisuje etykiety: lepszy, gorszy. A przecież w rzeczywistości to tylko fragment prawdy o nas. Ułamek, żeby nie powiedzieć okruch, bo liczby nie widzą całego człowieka. W świecie liczb wszystko ma swoje miejsce.
W świecie człowieka wszystko ma swoją historię.
Zanim pozwolimy, by te cyfry przysłoniły nam wszystko inne, zanim uwierzymy, że ranking mówi o nas wszystko i zanim pomylimy wynik z wartością – zatrzymajmy się choć na chwilę .
Drodzy Uczniowie,
wiem, że czekaliście. W napięciu i w niepewności, czasem w nadziei, a czasem w lęku.
Dla niektórych z Was ten dzień przyniósł radość , dla innych rozczarowanie, a może nawet ciężar, który trudno od razu unieść. Chciałbym, żebyście usłyszeli: żaden egzamin nie potrafi opowiedzieć całej Waszej historii.
Wynik potrafi policzyć punkty, ale nie widzi dni, kiedy wstawaliście rano, choć nie mieliście już siły. Nie widzi wieczorów, kiedy po raz kolejny próbowaliście zrozumieć coś co nie chciało się poukładać. Nie zna chwil, w których walczyliście ze zmęczeniem, z rezygnacją,
ze zwątpieniem, nie zna tego wewnętrznego wysiłku, którego nie widać na wykresach. Wynik nie słyszy tego głosu w środku, który mówi: „Nie dam rady” i nie widzi, że mimo tego wstajecie i próbujecie jeszcze raz, jeszcze raz i czasem jeszcze kolejny raz .
Nikt nie zobaczy w tabeli, że odważyliście się usiąść do egzaminu, choć czasem kosztowało Was to więcej niż sama nauka. Nikt nie policzy, ile musieliście w sobie pokonać, żeby w ogóle spróbować.
Jesteście wystarczający. Już teraz. Dokładnie tacy, jacy jesteście i nie musicie nikomu niczego udowadniać. Nie musicie się ścigać o cudze uznanie. Wasza wartość nie mieści się w tabeli. Wynik to tylko liczba, a człowiek to ktoś znacznie więcej. To, co się naprawdę liczy, nie ma miejsca w rankingu. Liczy się to, że idziecie dalej i że w tej drodze się nie poddaliście. I nigdy się nie poddawajcie! Nie musicie być ani pierwsi ani idealni. Wystarczy, że jesteście sobą.
Drodzy Nauczyciele i Dyrektorzy,
nikt nie wpisze w raport tego, że zostaliście dłużej, choć mogliście już wyjść. Nikt nie zapisze, że tłumaczyliście jeszcze raz, czasem po raz dziesiąty i że znajdowaliście czas, choć często brakowało go dla siebie. Nikt nie stworzy wykresu, który pokaże, ile razy dzięki Wam ktoś odważył się spróbować jeszcze raz, ile razy Waszym uczniom udało się podnieść .
Tego nie ma w tabelach, tego nie znajdziemy w zestawieniach i tego nie odnotuje żadne podsumowanie roku, ale to zostaje w człowieku, czasem na całego jego życie. Za te wszystkie chwile, których nikt nie policzy, dziękuję Wam z całego serca .
Wiem, że łatwo będzie Was oceniać. Wiem, że pojawią się rankingi, wykresy i porównania. Wiem, że niektórzy będą próbowali sprowadzić szkołę do słupka w Excelu, jakby szkoła była linią produkcyjną, która wypuszcza gotowe produkty.
Tyle tylko, że szkoła nigdy nie była fabryką. Szkoła nie jest miejscem w rankingu, nie jest wykresem i nie jest tabelą. Szkoła to przestrzeń, w której człowiek uczy się świata i uczy się siebie . To miejsce prób, błędów, niepowodzeń i odwagi, żeby mimo wszystko spróbować jeszcze raz.
Edukacja nie mieści się w tabelach i może od samego początku wcale nie o liczby w niej chodziło.
Drodzy Rodzice,
w codziennym pośpiechu, w gąszczu ocen i szkolnych podsumowań łatwo zapomnieć o czymś bardzo ważnym, o czymś co czasami umyka: macie najlepsze dzieci z możliwych . Takie, jakie są. Nie takie, jakimi chcieliby je widzieć inni, nie takie, które idealnie pasują do rankingów i wykresów, ale właśnie takie: ze swoim tempem, ze swoim sposobem rozumienia świata i ze swoją własną drogą.
One nie muszą być wyżej w zestawieniu. One potrzebują przede wszystkim, żeby ktoś w nie uwierzył. Szczególnie wtedy, gdy same w siebie nie wierzą. To właśnie wtedy Wasza obecność ma największą wartość. Dziękuję Wam za to, że codziennie ich wspieracie. Czasem wystarczy po prostu przy nich być. Wystarczy powiedzieć: „Jest ok, naprawdę. Taki, jaki jesteś, jesteś najlepszy.” I zostać, nawet jeśli przez chwilę dziecko w to nie uwierzy.
Szanowni Państwo,
Dzieci nie proszą o to, żeby ciągle były (naj)lepsze.
Dzieci proszą, żeby je dostrzec .
I żeby się od nich nie odwracać.
Pamiętajmy, że nie idziemy równymi ścieżkami, by mierzyć, kto kroczy szybciej. Idziemy obok siebie, by się dostrzegać – w słońcu , w cieniu i w pełni tego, kim jesteśmy.
Powered by aSc EduPage
